مراقبت های پس از تعویض مفصل ران

هدف از تعویض کامل مفصل به طور کلی، کاهش درد، تصحیح دفورمیتی ها و بازگرداندن عملکرد مفصل است. در میان این اهداف، همیشه روی تسکین درد تاکید بیشتری می شود.
بیشترین میزان عمل تعویض مفصل ران در بیماران مبتلا به بیماری های تخریبی پیشرونده، بیماری های مفصلی مادرزادی، بیماری های روماتیسمی تخریب کننده مفصل ران، سر استخوان ران و حفره استابولوم استخوان لگن به وسیله دو پروتز تعویض می شود. در این نوع آرتروپلاستی از یک کاپ لاستیکی برای حفره استابولوم و یک تنه که در داخل کانال استخوان ران قرار می گیرد استفاده می شود.

عوارض ، مراقبتها و تمرینات عمومی:

عفونت ها، شل شدن پروتز، شکستن و سائیدگی پروتزها و ترومبوزهای وریدی عمقی و ایجاد زخم های فشاری از مهمترین عوارض آرتروپلاستی است. بیمارانی که برای تعویض مفصل مراجعه می کنند سال ها از درد شدید و ناتوانی در رنج بوده اند و هدف از عمل این بیماران در درجه اول تسکین درد، دامنه حرکتی و بهبود عملکرد می باشد.
درمان عمومی فیزیوتراپی این بیماران شامل:
•    آموزش تمرینات تنفسی عمیق
•    تمرینات پمپ عضلانی (حرکت مچ پا (
•    تمرینات فعال برای طرف سالم
•    تمرینات عضلات چهارسر ران و باسن
•    و تمرینات اندام فوقانی می باشد.

تمرینات اختصاصی:

در عمل THA به وسیله یک بالش بین دو پا فاصله ای ایجاد می شود و از نزدیک کردن ران ها به هم جلوگیری می شود تا زمانی که بهبودی در بافت های اطراف مفصل حاصل شود.
تمرینات انقباضی:
•    SLR: یک زانوی بیمار خم و پای دیگر (پای سالم) با زانوی صاف بالا می آید.
•    تقویت عضله چهار سر: پشت زانو را به زمین فشار دهید و 5 ثانیه آن را نگه دارید.
•    تقویت عضله باسن: عضلات باسن دو طرف را کاملاً  منقبض کرده و 5 ثانیه نگه دارید.
•    یک یا دو روز بعد از عمل بیمار زانوی سمت سالم را به داخل سینه خم می کند و پای متقابل را با زانوی صاف به تخت فشار می دهد.

راه اندازی بیمار:

بعد از 48 ساعت لوله درناژ زخم برداشته شده و اگر حال عمومی بیمار خوب رضایت بخش باشد راه اندازی انجام می شود. پای جراحی شده بیمار توسط فیزیوتراپیست حمایت شده بطوریکه حتی الامکان به زانوی مقابل نزدیک نشود. سپس بیمار خود را به لبه تخت می آورد در حالیکه پاهایش روی زمین قرار دارد. البته بایستی توجه داشت که مفاصل لگن و زانوی مبتلا در حداقل خم شدن قرار گیرند و بعد با کمک فیزیوتراپیست و استفاده از واکر بیمار می ایستد طوریکه روی پا مبتلا وزن گذاری صورت نگیرد. سپس تمرینات انتقال وزن و تمرینات تعادلی را انجام داده و چند قدم راه رفته و مجدداً به تخت بر می گردد.
بیمار حدوداً 6 هفته با واکر یا کراچ راه می رود و حین راه رفتن برخی از جراحان وزن گذاری کامل را در انتهای هفته اول بعد از عمل توصیه می کنند.
- بالا رفتن از پله: بیمار با یک دست نرده پله را گرفته و با دست مقابل کراچ را می گیرد. سپس ابتدای پای سالم خود را به پله بالاتر می گذارد و به دنبال آن اندام ناسالم را بالا می آورد.
- پایین رفتن از پله: بیمار با یک دست نرده را گرفته و این بار ابتدا کراچ طرف مقابل را روی پله پایین گذاشته و همراه آن اندام مبتلا را پایین می برد و به دنبال آن اندام سالم را حرکت می دهد.
نکته: بیمار باید یاد بگیرد که بیش از حد مجاز خم نشود و نچرخد (مثلاً برای بستن بند کفش ، یا پوشیدن جوراب و یا برداشتن اشیاء از زمین) و در صورت لزوم باید از وسایل کمکی استفاده کند.

توصیه ها:

 -بیمار باید از توالت فرنگی بلند استفاده کند تا کمترین فشار به مفصل تعویض شده وارد شود.
- برای چند هفته اول، روزی حدود یک ساعت به حالت طاقباز و دمر بخوابد.
- برای بلند کردن اشیایی که روی زمین است از وسایل کمکی استفاده کند. (منظور این است که از ناحیه
مفصل ران زیاد خم نشود و بیشتر از خم شدن زانوها کمک بگیرد) از نزدیک کردن رانها به هم، مانند انداختن زانوها روی هم خودداری کند.
-تا چند ماه از خم کردن کامل مفصل ران اجتناب کند.
-بعد از عمل هرگز از بالش زیر زانو استفاده نشود چرا که باعث ایجاد کوتاهی و سفتی در عضلات خم کننده ران و زانو می شود.
-هرگاه به پهلوی سمت سالم میخوابد از یک بالش بین دو زانو استفاده کند.